21 лютага па рашэнні  Генеральнай сесіі ЮНЕСКА ва ўсім свеце адзначаецца Міжнародны дзень роднай мовы.  Гэта свята – нагода для кожнага з нас  яшчэ раз задумацца аб лёсе  нашай роднай беларускай мовы, якую мы завём матчынай,  і  на якой размаўлялі нашы продкі. Мова жывая, пакуль на ёй гавораць. На жаль, беларуская мова сёння  рэдка гучыць у штодзённым ужытку. Дык давайце хоць у Міжнародны дзень роднай мовы паспрабуем звяртацца адзін да аднаго па-беларуску. Начальнік адасобленай групы Бераставіцкага раёна раённага ваеннага камісарыята Ваўкавыскага, Бераставіцкага і Свіслацкага раёнаў Віталь Ігнатовіч прысвяціў роднай мове свой верш "Мова". МОВА Чаму ты вымучана і зьнявечана, Чаму ты, мова мая, так скалечана, І сваімі людзьмі ўжо забытая: Слова матчына і каханае!?..   Дзе ты, мова мая, – мілая, родная!?.. Як сьлязінка першая – ты гаротная! Як бабуліна казка – адзіная! Дык чаму ты ў магілах схаваная?..   Дзе ж Максім наш і Янка з Коласам Са сваім найзванчэйшым голасам, Што ўздымалі натоўпы самотныя, Да мовы сваёй іх прывёўшыя!?   Ах! Мова мая, ты салодкая – Як каханне з дзяўчынай – першая – Пацалункам сваім незабыўная, І ў абдымках сваіх утульная!   Над прасторам зямлі беларускае Ты адзіная – найгучнейшая, Толькі ціхая і забытая… Але ўсё адно – наймілейшая!   Не пакіну цябе, не забудуся, Як і маці сваёй – не цураюся! Як карэньнем дрэва трымаецца – Без цябе мне жыцьця ня бачыцца!   Толькі ты, мая мова родная, У пагоню за здраднікам здольная, Каб ня даць ім “чужынцамі быць”, Каб адчулі як “сэрца баліць”!   Дык паўстань жа з часоў тых скарынаўскіх І з далёкіх гадоў нашаніваўскіх! Каб адчуў кожны з нас, што бязродны ён Без цябе, мая вольная, родная!..