Па дарозе каля фермы “Аўдзі сотка” праязджала. І шыкоўнай той машынай Света важна кіравала. Дзеўка наша брыгадзірам У калгасе працавала, І цяпер усе палеткі Дасканала вывучала. Знала ўсё пра гаспадарку З кінафільмаў, што глядзела, І па гэтай па прычыне Аграномам стаць хацела. Што й калі садзіць ці сеяць - У каледжы вывучала. І вось гэтую навуку У полі прымяніць спяшала. У час вучобы ў каледжы Света двойку атрымала... Дзе авёс, як расце жыта – І цяпер яна не знала. Як тут справіцца з бядою? Гэта думка ўвесь час коле. Запытаць у агранома? Засмяюць на ўсё поле! Недалёка ад дарогі Статак: пасвяцца каровы, Толькі ўсе не маюць рогі – Хіба іх гатунак новы? І аб гэтым запытала Наша Света ў дадатак Пастуха, што ціха пасвіў Між кустоў маленькі статак. Можа, рогі і не патрэбны - З-пад вярбы пастух азваўся, Мусіць, новая парода, Раз вучоны пастараўся. А што тычыцца жывёлін, Што пасуцца на ўлонні, Гэта, дзетка, не каровы, Гэта шчыплюць траўку коні. Вось такая брыгадзірка. І кіраваць магла б “нядрэнна”. *** Годзе біць язык аб зубы. І мараль тут не патрэбна. Канстанцін Богуш, гп. В.Бераставіца