Array
(
[TAGS] =>
[~TAGS] =>
[ID] => 19241
[~ID] => 19241
[NAME] => Яго медаль “За адвагу”
[~NAME] => Яго медаль “За адвагу”
[IBLOCK_ID] => 1
[~IBLOCK_ID] => 1
[IBLOCK_SECTION_ID] => 10
[~IBLOCK_SECTION_ID] => 10
[DETAIL_TEXT] => 
На Дзень Рэспублікі асабліва пачэсна ўшаноўваюцца людзі, якія адваёўвалі незалежнасць нашай Радзімы на франтах Вялікай Айчыннай. Менавіта ім – і самая вялікая даніна павагі нашай, і самая шчырая ўдзячнасць. Удзельнікаў баёў, на жаль, з кожным годам усё менш, таму хочацца з кожным з іх пагутарыць яшчэ і яшчэ раз – пакуль ёсць такая магчымасць, пакуль можна пачуць расказ пра вайну ад непасрэдных удзельнікаў тых падзей. Ды і не толькі пра вайну, бо і пасляваеннае мірнае іх жыццё – таксама прыклад мужнасці і адданасці Радзіме.
Адзін з такіх ветэранаў – жыхар вёскі Ярмолічы Міхаіл Міхайлавіч Якімовіч. Цяпер яму ідзе ўжо 92-і год. Але не паддаецца старасці былы радавы 32-й дывізіі 80-га гвардзейскага стралковага палка ІІІ Беларускага фронту, удзельнік Усходне-Прускай аперацыі.
– Паранены вярнуўся мой чалавек з вайны, – кажа жонка Міхаіла Міхайлавіча. – Куля трапіла ў шыю і лячылі яго ў ваенным шпіталі. Надта цяжкія, расказваў, баі ішлі пад тым Кёнігсбергам. А быў жа на фронце не апошнім салдатам, і дахаты прыйшоў з медалём “За адвагу” на грудзях. Праўда, тады мы яшчэ не жанатыя былі, вяселле згулялі ў 49-м. І жывём у згодзе ды ў ладзе ўжо шэсцьдзесят чацвёрты год. І як муж, і як гаспадар мой Міхаіл Міхайлавіч гэткі харошы, што такога яшчэ пашукаць трэба. А які юбілей вяселля дзеці і ўнукі нам зладзілі! Прыехалі ўсе да аднаго, вельмі хораша віншавалі, стол адмысловы прыгатавалі.
– А і праўду кажаш, ёсць каму і зладзіць, і павіншаваць, – падтрымлівае Таісію Пятроўну муж. – У сына з дачкой чацвёра дзяцей, трое ўнукаў, падрастае нават праўнучак.
– Два гадкі пакуль маленькаму Назару, і для ўсіх нас ён такая ўжо радасць, такая пацеха, – тлумачыць Таісія Пятроўна.– Гэта ж шчасце якое: мы з Міхаілам Міхайлавічам ужо прапрабабуля і прапрадзядуля. Дзякаваць Богу, што з яго ласкі жывём доўга і бачым нашых дзетачак. Я маладзей за гаспадара, але таксама ўжо восемдзесят чацвёрты гадок ідзе, і гэта вам не жартачкі.
А Міхаіл Міхайлавіч кажа пра сваё – пра тое, чаго не можа выкінуць з памяці ніколі: “На фронце і падумаць, і ўявіць нават не мог, што такі доўгі век пражыву, на дзетак любавацца буду. Такое пекла было – не дай Бог. І пад Кёнігсбергам, і пад другім досыць вялікім горадам, Цынтэнам, баі ішлі надта ж жорсткія, многа нашых байцоў загінула. Я быў, як казала ўжо вам мая Пятроўна, паранены ў шыю. Дастала нямецкая куля пры чарговым наступленні. Мая франтавая прафесія – кулямётчык, а гэта значыць, заўсёды на перадавой. Абучалі нас там жа, у Прусах, і, вядома, на “хуткую руку”, таму вопыту набіраліся ўжо ў баях. Разлік пры кулямёце – чатыры салдаты, я быў першым нумарам. Перамяшчаліся мы звычайна ноччу, пад прыкрыццём цемры, і адразу ж на новым месцы акопваліся. А з шасці раніцы – артпадрыхтоўка: страляюць па ворагу з гармат і танкаў, бамбяць з самалётаў, затым пачынаецца наступленне. І тут ужо ніколі не ведаеш, ці застанешся ў жывых. Разам са мной, толькі ў суседняй роце, ваяваў наш ярмоліцкі мужчына Серафім Лукіч Кулісевіч. Ледзь не загінуў ён у час аднаго з наступленняў, але ўсё ж абыйшлося: ўрачы выратавалі, хоць і застаўся чалавек на ўсё жыццё інвалідам.
Ніколі не забуду, як кантузіла мяне. Было гэта пад Цынтэнам. Бралі адну з высотак з умацаваным дотам, адкуль фашысты стралялі бесперапынна. Паставілі задачу знішчыць гэтую агнявую кропку. На бронетранспарцёры нас ехала васьмёра, і мы ўжо стралялі з кулямёта па ўмацаванні ворага, як побач разарваўся артылерыйскі снарад. Бачыў: падаюць на зямлю байцы, якія сядзелі перада мною, а потым увогуле перастаў і чуць, і бачыць. Кантузіла не толькі мяне, некаторыя ж хлопцы загінулі, былі і параненыя.
– Ты раскажы, як дыверсантаў затрымаў, – падказвае мужу Таісія Пятроўна. – Ці не за гэта табе і медаль “За адвагу” далі?
– Чаму гэта я затрымаў? – пярэчыць жонцы Міхаіл Міхайлавіч.– Не адзін жа я там быў, з іншымі байцамі. А затрымаць то затрымалі, вядома. Самі сабе потым не верылі, як змікіцілі, што гэта фашысцкія дыверсанты. На Балтыйскім узбярэжжы тое было. Немец хацеў свой дэсант тут высадзіць. Бачым, трое чырвонаармейцаў ідуць: старшы лейтэнант, старшы сержант і сержант. Але нешта ў іх паводзінах нам здалося падазроным, не маглі нават растлумачыць сабе, што ж іменна. Можа, празмерная насцярожанасць іх, напружанне ў рухах, поглядах. Хто такія, пацікавіліся. Тыя адрэагавалі імгненна, і не паздаровілася б нам, калі б замарудзілі хоць хвіліну… А медалём сваім ганаруся.
Міхаіл Міхайлавіч з горыччу кажа, што на вайну з іх Ярмолічаў пайшло ці не паўсотні хлопцаў і мужчын, і амаль палова іх не вярнулася, загінулі на прускай зямлі.
– Пра мяне ж, як пра ветэрана, не забываюць ні ў гаспадарцы нашым, ні ў сельсавеце, ні ў раёне, – падагульняе нашу з ім гутарку. – Пазалетась прыязджалі павіншаваць з 90-годдзем з Бераставіцы, з ветэранскай арганізацыі. На Дзень Перамогі і другія дзяржаўныя святы я таксама ў пашане. Старшыня сельсавета Людміла Фядотава на 9 Мая абавязкова спытае: “Можа Вам, Міхаіл Міхайлавіч, ужо цяжкавата дайсці да помніка? Дык сядайце ў машыну, падвязу.”
– І ці ж не сядаў? – ўсміхаецца Таісія Пятроўна. – Сядаў. Хаця мог яшчэ і сам датэпаць. Касу вунь паклеплеш і так траву на падворку выкасіш, што і сынава электракаса не дакажа.
– А чаму ж не выкашу? Магу яшчэ трохі памагчы дзецям, то і памагаю, – парыруе Міхаіл Міхайлавіч.– Бо як жа рукам без работы, калі яны ўсё жыццё рупіліся? Ты на ферме колькі гадоў кароў даіла? Можа з дваццаць. А я іх пасвіў, кармы падвозіў, не адказваўся ні ад якой другой работы. Дзяцей вунь удваіх паднялі. Цяпер бы жыць ды жыць: пенсію прывязуць ды ў рукі пададуць, і купіць за яе можна ўсё, што толькі душа пажадае. Шкада, што старыя мы ўжо з табою, Пятроўна. Але на сваіх нагах яшчэ, то і добра. Няхай дзеці, унукі-праўнукі і прапраўнукі нашы цешацца з жыцця. Галоўнае, каб яны ніколі не зведалі, што такое вайна.
Марыя Драпеза
[~DETAIL_TEXT] => На Дзень Рэспублікі асабліва пачэсна ўшаноўваюцца людзі, якія адваёўвалі незалежнасць нашай Радзімы на франтах Вялікай Айчыннай. Менавіта ім – і самая вялікая даніна павагі нашай, і самая шчырая ўдзячнасць. Удзельнікаў баёў, на жаль, з кожным годам усё менш, таму хочацца з кожным з іх пагутарыць яшчэ і яшчэ раз – пакуль ёсць такая магчымасць, пакуль можна пачуць расказ пра вайну ад непасрэдных удзельнікаў тых падзей. Ды і не толькі пра вайну, бо і пасляваеннае мірнае іх жыццё – таксама прыклад мужнасці і адданасці Радзіме.
Адзін з такіх ветэранаў – жыхар вёскі Ярмолічы Міхаіл Міхайлавіч Якімовіч. Цяпер яму ідзе ўжо 92-і год. Але не паддаецца старасці былы радавы 32-й дывізіі 80-га гвардзейскага стралковага палка ІІІ Беларускага фронту, удзельнік Усходне-Прускай аперацыі.
– Паранены вярнуўся мой чалавек з вайны, – кажа жонка Міхаіла Міхайлавіча. – Куля трапіла ў шыю і лячылі яго ў ваенным шпіталі. Надта цяжкія, расказваў, баі ішлі пад тым Кёнігсбергам. А быў жа на фронце не апошнім салдатам, і дахаты прыйшоў з медалём “За адвагу” на грудзях. Праўда, тады мы яшчэ не жанатыя былі, вяселле згулялі ў 49-м. І жывём у згодзе ды ў ладзе ўжо шэсцьдзесят чацвёрты год. І як муж, і як гаспадар мой Міхаіл Міхайлавіч гэткі харошы, што такога яшчэ пашукаць трэба. А які юбілей вяселля дзеці і ўнукі нам зладзілі! Прыехалі ўсе да аднаго, вельмі хораша віншавалі, стол адмысловы прыгатавалі.
– А і праўду кажаш, ёсць каму і зладзіць, і павіншаваць, – падтрымлівае Таісію Пятроўну муж. – У сына з дачкой чацвёра дзяцей, трое ўнукаў, падрастае нават праўнучак.
– Два гадкі пакуль маленькаму Назару, і для ўсіх нас ён такая ўжо радасць, такая пацеха, – тлумачыць Таісія Пятроўна.– Гэта ж шчасце якое: мы з Міхаілам Міхайлавічам ужо прапрабабуля і прапрадзядуля. Дзякаваць Богу, што з яго ласкі жывём доўга і бачым нашых дзетачак. Я маладзей за гаспадара, але таксама ўжо восемдзесят чацвёрты гадок ідзе, і гэта вам не жартачкі.
А Міхаіл Міхайлавіч кажа пра сваё – пра тое, чаго не можа выкінуць з памяці ніколі: “На фронце і падумаць, і ўявіць нават не мог, што такі доўгі век пражыву, на дзетак любавацца буду. Такое пекла было – не дай Бог. І пад Кёнігсбергам, і пад другім досыць вялікім горадам, Цынтэнам, баі ішлі надта ж жорсткія, многа нашых байцоў загінула. Я быў, як казала ўжо вам мая Пятроўна, паранены ў шыю. Дастала нямецкая куля пры чарговым наступленні. Мая франтавая прафесія – кулямётчык, а гэта значыць, заўсёды на перадавой. Абучалі нас там жа, у Прусах, і, вядома, на “хуткую руку”, таму вопыту набіраліся ўжо ў баях. Разлік пры кулямёце – чатыры салдаты, я быў першым нумарам. Перамяшчаліся мы звычайна ноччу, пад прыкрыццём цемры, і адразу ж на новым месцы акопваліся. А з шасці раніцы – артпадрыхтоўка: страляюць па ворагу з гармат і танкаў, бамбяць з самалётаў, затым пачынаецца наступленне. І тут ужо ніколі не ведаеш, ці застанешся ў жывых. Разам са мной, толькі ў суседняй роце, ваяваў наш ярмоліцкі мужчына Серафім Лукіч Кулісевіч. Ледзь не загінуў ён у час аднаго з наступленняў, але ўсё ж абыйшлося: ўрачы выратавалі, хоць і застаўся чалавек на ўсё жыццё інвалідам.
Ніколі не забуду, як кантузіла мяне. Было гэта пад Цынтэнам. Бралі адну з высотак з умацаваным дотам, адкуль фашысты стралялі бесперапынна. Паставілі задачу знішчыць гэтую агнявую кропку. На бронетранспарцёры нас ехала васьмёра, і мы ўжо стралялі з кулямёта па ўмацаванні ворага, як побач разарваўся артылерыйскі снарад. Бачыў: падаюць на зямлю байцы, якія сядзелі перада мною, а потым увогуле перастаў і чуць, і бачыць. Кантузіла не толькі мяне, некаторыя ж хлопцы загінулі, былі і параненыя.
– Ты раскажы, як дыверсантаў затрымаў, – падказвае мужу Таісія Пятроўна. – Ці не за гэта табе і медаль “За адвагу” далі?
– Чаму гэта я затрымаў? – пярэчыць жонцы Міхаіл Міхайлавіч.– Не адзін жа я там быў, з іншымі байцамі. А затрымаць то затрымалі, вядома. Самі сабе потым не верылі, як змікіцілі, што гэта фашысцкія дыверсанты. На Балтыйскім узбярэжжы тое было. Немец хацеў свой дэсант тут высадзіць. Бачым, трое чырвонаармейцаў ідуць: старшы лейтэнант, старшы сержант і сержант. Але нешта ў іх паводзінах нам здалося падазроным, не маглі нават растлумачыць сабе, што ж іменна. Можа, празмерная насцярожанасць іх, напружанне ў рухах, поглядах. Хто такія, пацікавіліся. Тыя адрэагавалі імгненна, і не паздаровілася б нам, калі б замарудзілі хоць хвіліну… А медалём сваім ганаруся.
Міхаіл Міхайлавіч з горыччу кажа, што на вайну з іх Ярмолічаў пайшло ці не паўсотні хлопцаў і мужчын, і амаль палова іх не вярнулася, загінулі на прускай зямлі.
– Пра мяне ж, як пра ветэрана, не забываюць ні ў гаспадарцы нашым, ні ў сельсавеце, ні ў раёне, – падагульняе нашу з ім гутарку. – Пазалетась прыязджалі павіншаваць з 90-годдзем з Бераставіцы, з ветэранскай арганізацыі. На Дзень Перамогі і другія дзяржаўныя святы я таксама ў пашане. Старшыня сельсавета Людміла Фядотава на 9 Мая абавязкова спытае: “Можа Вам, Міхаіл Міхайлавіч, ужо цяжкавата дайсці да помніка? Дык сядайце ў машыну, падвязу.”
– І ці ж не сядаў? – ўсміхаецца Таісія Пятроўна. – Сядаў. Хаця мог яшчэ і сам датэпаць. Касу вунь паклеплеш і так траву на падворку выкасіш, што і сынава электракаса не дакажа.
– А чаму ж не выкашу? Магу яшчэ трохі памагчы дзецям, то і памагаю, – парыруе Міхаіл Міхайлавіч.– Бо як жа рукам без работы, калі яны ўсё жыццё рупіліся? Ты на ферме колькі гадоў кароў даіла? Можа з дваццаць. А я іх пасвіў, кармы падвозіў, не адказваўся ні ад якой другой работы. Дзяцей вунь удваіх паднялі. Цяпер бы жыць ды жыць: пенсію прывязуць ды ў рукі пададуць, і купіць за яе можна ўсё, што толькі душа пажадае. Шкада, што старыя мы ўжо з табою, Пятроўна. Але на сваіх нагах яшчэ, то і добра. Няхай дзеці, унукі-праўнукі і прапраўнукі нашы цешацца з жыцця. Галоўнае, каб яны ніколі не зведалі, што такое вайна.
Марыя Драпеза
[DETAIL_TEXT_TYPE] => html
[~DETAIL_TEXT_TYPE] => html
[PREVIEW_TEXT] => Яго медаль “За адвагу”
[~PREVIEW_TEXT] => Яго медаль “За адвагу”
[PREVIEW_TEXT_TYPE] => html
[~PREVIEW_TEXT_TYPE] => html
[DETAIL_PICTURE] => Array
(
[ID] => 38291
[TIMESTAMP_X] => 04.04.2025 09:59:03
[MODULE_ID] => iblock
[HEIGHT] => 2592
[WIDTH] => 3888
[FILE_SIZE] => 2950769
[CONTENT_TYPE] => image/jpeg
[SUBDIR] => iblock/13d
[FILE_NAME] => f6e1di2b5ahzh18nybd6z734fija8j8h.jpg
[ORIGINAL_NAME] => Jakimovichi1.jpg
[DESCRIPTION] =>
[HANDLER_ID] =>
[EXTERNAL_ID] => 10de4c3829ebef019e0329f5fb320b3c
[VERSION_ORIGINAL_ID] =>
[META] =>
[SRC] => /upload/iblock/13d/f6e1di2b5ahzh18nybd6z734fija8j8h.jpg
[UNSAFE_SRC] => /upload/iblock/13d/f6e1di2b5ahzh18nybd6z734fija8j8h.jpg
[SAFE_SRC] => /upload/iblock/13d/f6e1di2b5ahzh18nybd6z734fija8j8h.jpg
[ALT] => Яго медаль “За адвагу”
[TITLE] => Яго медаль “За адвагу”
)
[~DETAIL_PICTURE] => 38291
[TIMESTAMP_X] => 09.04.2025 17:58:22
[~TIMESTAMP_X] => 09.04.2025 17:58:22
[ACTIVE_FROM_X] => 2013-07-02 00:00:00
[~ACTIVE_FROM_X] => 2013-07-02 00:00:00
[ACTIVE_FROM] => 02.07.2013
[~ACTIVE_FROM] => 02.07.2013
[LIST_PAGE_URL] => /news/
[~LIST_PAGE_URL] => /news/
[DETAIL_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/%D1%8F%D0%B3%D0%BE-%D0%BC%D0%B5%D0%B4%D0%B0%D0%BB%D1%8C-%D0%B7%D0%B0-%D0%B0%D0%B4%D0%B2%D0%B0%D0%B3%D1%83/
[~DETAIL_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/%D1%8F%D0%B3%D0%BE-%D0%BC%D0%B5%D0%B4%D0%B0%D0%BB%D1%8C-%D0%B7%D0%B0-%D0%B0%D0%B4%D0%B2%D0%B0%D0%B3%D1%83/
[LANG_DIR] => /
[~LANG_DIR] => /
[CODE] => яго-медаль-за-адвагу
[~CODE] => яго-медаль-за-адвагу
[EXTERNAL_ID] => 19241
[~EXTERNAL_ID] => 19241
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[~IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[~IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[LID] => s1
[~LID] => s1
[NAV_RESULT] =>
[NAV_CACHED_DATA] =>
[DISPLAY_ACTIVE_FROM] => 02.07.2013
[IPROPERTY_VALUES] => Array
(
[SECTION_META_TITLE] => Яго медаль “За адвагу”
[SECTION_META_KEYWORDS] => Новости
[SECTION_META_DESCRIPTION] =>
[SECTION_PAGE_TITLE] => Яго медаль “За адвагу”
[ELEMENT_META_TITLE] => Яго медаль “За адвагу”
[ELEMENT_META_KEYWORDS] => Общество
[ELEMENT_META_DESCRIPTION] => На Дзень Рэспублікі асабліва пачэсна ўшаноўваюцца людзі, якія адваёўвалі незалежнасць нашай Радзімы на франтах Вялікай Айчыннай Менавіта ім – і самая вялікая даніна павагі нашай, і самая шчырая ўдзячнасць.
[ELEMENT_PAGE_TITLE] => Яго медаль “За адвагу”
)
[FIELDS] => Array
(
[TAGS] =>
)
[PROPERTIES] => Array
(
[VIDEO] => Array
(
[ID] => 4
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Видео
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => VIDEO
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => mpg, avi, wmv, mpeg, mpe, flv, mp4
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Видео
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DONT_SHOW] => Array
(
[ID] => 6
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Не отображать в верхней карусели на главной
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DONT_SHOW
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Не отображать в верхней карусели на главной
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[AUTHOR] => Array
(
[ID] => 7
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Автор
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => AUTHOR
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Автор
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[WATERMARKER] => Array
(
[ID] => 8
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Водяной знак
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => WATERMARKER
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Водяной знак
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[WATERMARKER_PREV] => Array
(
[ID] => 9
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Водяной знак в превью
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => WATERMARKER_PREV
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Водяной знак в превью
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DONT_SHOW_LIST] => Array
(
[ID] => 11
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Не отображать в карусели с разделами на главной
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DONT_SHOW_LIST
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Не отображать в карусели с разделами на главной
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[MAIN_SECTION] => Array
(
[ID] => 12
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Главный раздел
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => MAIN_SECTION
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Главный раздел
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[PHOTOGRAPHER] => Array
(
[ID] => 13
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Фотограф
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => PHOTOGRAPHER
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Фотограф
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[NASHE_VIDEO] => Array
(
[ID] => 14
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Наше видео
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => NASHE_VIDEO
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] => video
[USER_TYPE_SETTINGS] => Array
(
[BUFFER_LENGTH] => 10
[CONTROLBAR] => bottom
[AUTOSTART] => N
[VOLUME] => 90
[SKIN] =>
[FLASHVARS] =>
[WMODE_FLV] => transparent
[BGCOLOR] => FFFFFF
[COLOR] => 000000
[OVER_COLOR] => 000000
[SCREEN_COLOR] => 000000
[SILVERVARS] =>
[WMODE_WMV] => windowless
[WIDTH] => 400
[HEIGHT] => 300
)
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Наше видео
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[YOUTUBE_VIDEO] => Array
(
[ID] => 15
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Наше видео ютуб
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YOUTUBE_VIDEO
[DEFAULT_VALUE] => https://www.youtube.com/embed/
[PROPERTY_TYPE] => S
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Наше видео ютуб
[~DEFAULT_VALUE] => https://www.youtube.com/embed/
)
[YES_WATERMARK] => Array
(
[ID] => 17
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Выводить водяной знак
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YES_WATERMARK
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Выводить водяной знак
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[YES_WATERMARK_PREV] => Array
(
[ID] => 18
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Выводить водяной знак превью
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => YES_WATERMARK_PREV
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => L
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => C
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] =>
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[VALUE_ENUM_ID] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Выводить водяной знак превью
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
[DETAIL_PICTERS_NEW] => Array
(
[ID] => 19
[TIMESTAMP_X] => 2026-09-05 20:21:36
[IBLOCK_ID] => 1
[NAME] => Детальная картинка
[ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[CODE] => DETAIL_PICTERS_NEW
[DEFAULT_VALUE] =>
[PROPERTY_TYPE] => F
[ROW_COUNT] => 1
[COL_COUNT] => 30
[LIST_TYPE] => L
[MULTIPLE] => N
[XML_ID] =>
[FILE_TYPE] => jpg, gif, bmp, png, jpeg, webp
[MULTIPLE_CNT] => 5
[TMP_ID] =>
[LINK_IBLOCK_ID] => 0
[WITH_DESCRIPTION] => N
[SEARCHABLE] => N
[FILTRABLE] => N
[IS_REQUIRED] => N
[VERSION] => 1
[USER_TYPE] =>
[USER_TYPE_SETTINGS] => a:0:{}
[HINT] =>
[PROPERTY_VALUE_ID] =>
[VALUE] =>
[DESCRIPTION] =>
[VALUE_ENUM] =>
[VALUE_XML_ID] =>
[VALUE_SORT] =>
[~VALUE] =>
[~DESCRIPTION] =>
[~NAME] => Детальная картинка
[~DEFAULT_VALUE] =>
)
)
[DISPLAY_PROPERTIES] => Array
(
)
[IBLOCK] => Array
(
[ID] => 1
[~ID] => 1
[TIMESTAMP_X] => 05.09.2026 23:21:37
[~TIMESTAMP_X] => 05.09.2026 23:21:37
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[LID] => s1
[~LID] => s1
[CODE] => corporate_news_s1
[~CODE] => corporate_news_s1
[API_CODE] =>
[~API_CODE] =>
[REST_ON] => N
[~REST_ON] => N
[NAME] => Новости
[~NAME] => Новости
[ACTIVE] => Y
[~ACTIVE] => Y
[SORT] => 500
[~SORT] => 500
[LIST_PAGE_URL] => /news/
[~LIST_PAGE_URL] => /news/
[DETAIL_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/#ELEMENT_CODE#/
[~DETAIL_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/#ELEMENT_CODE#/
[SECTION_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/
[~SECTION_PAGE_URL] => #SITE_DIR#/news/#SECTION_CODE_PATH#/
[CANONICAL_PAGE_URL] => https://beresta.by/news/corporate_news_s1/
[~CANONICAL_PAGE_URL] => https://beresta.by/news/corporate_news_s1/
[PICTURE] =>
[~PICTURE] =>
[DESCRIPTION] =>
[~DESCRIPTION] =>
[DESCRIPTION_TYPE] => text
[~DESCRIPTION_TYPE] => text
[RSS_TTL] => 24
[~RSS_TTL] => 24
[RSS_ACTIVE] => Y
[~RSS_ACTIVE] => Y
[RSS_FILE_ACTIVE] => N
[~RSS_FILE_ACTIVE] => N
[RSS_FILE_LIMIT] =>
[~RSS_FILE_LIMIT] =>
[RSS_FILE_DAYS] =>
[~RSS_FILE_DAYS] =>
[RSS_YANDEX_ACTIVE] => N
[~RSS_YANDEX_ACTIVE] => N
[XML_ID] =>
[~XML_ID] =>
[TMP_ID] => f082d910d864d8e7e86bc021c7c31749
[~TMP_ID] => f082d910d864d8e7e86bc021c7c31749
[INDEX_ELEMENT] => Y
[~INDEX_ELEMENT] => Y
[INDEX_SECTION] => Y
[~INDEX_SECTION] => Y
[WORKFLOW] => N
[~WORKFLOW] => N
[BIZPROC] => N
[~BIZPROC] => N
[SECTION_CHOOSER] => L
[~SECTION_CHOOSER] => L
[LIST_MODE] =>
[~LIST_MODE] =>
[RIGHTS_MODE] => S
[~RIGHTS_MODE] => S
[SECTION_PROPERTY] => N
[~SECTION_PROPERTY] => N
[PROPERTY_INDEX] => N
[~PROPERTY_INDEX] => N
[VERSION] => 1
[~VERSION] => 1
[LAST_CONV_ELEMENT] => 0
[~LAST_CONV_ELEMENT] => 0
[SOCNET_GROUP_ID] =>
[~SOCNET_GROUP_ID] =>
[EDIT_FILE_BEFORE] =>
[~EDIT_FILE_BEFORE] =>
[EDIT_FILE_AFTER] =>
[~EDIT_FILE_AFTER] =>
[SECTIONS_NAME] => Разделы
[~SECTIONS_NAME] => Разделы
[SECTION_NAME] => Раздел
[~SECTION_NAME] => Раздел
[ELEMENTS_NAME] => Элементы
[~ELEMENTS_NAME] => Элементы
[ELEMENT_NAME] => Элемент
[~ELEMENT_NAME] => Элемент
[FULLTEXT_INDEX] => N
[~FULLTEXT_INDEX] => N
[EXTERNAL_ID] =>
[~EXTERNAL_ID] =>
[LANG_DIR] => /
[~LANG_DIR] => /
[SERVER_NAME] => beresta.by
[~SERVER_NAME] => beresta.by
)
[SECTION] => Array
(
[PATH] => Array
(
[0] => Array
(
[ID] => 10
[~ID] => 10
[CODE] => obshchestvo
[~CODE] => obshchestvo
[XML_ID] =>
[~XML_ID] =>
[EXTERNAL_ID] =>
[~EXTERNAL_ID] =>
[IBLOCK_ID] => 1
[~IBLOCK_ID] => 1
[IBLOCK_SECTION_ID] =>
[~IBLOCK_SECTION_ID] =>
[SORT] => 500
[~SORT] => 500
[NAME] => Общество
[~NAME] => Общество
[ACTIVE] => Y
[~ACTIVE] => Y
[DEPTH_LEVEL] => 1
[~DEPTH_LEVEL] => 1
[SECTION_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/
[~SECTION_PAGE_URL] => /news/obshchestvo/
[IBLOCK_TYPE_ID] => news
[~IBLOCK_TYPE_ID] => news
[IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[~IBLOCK_CODE] => corporate_news_s1
[IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[~IBLOCK_EXTERNAL_ID] =>
[GLOBAL_ACTIVE] => Y
[~GLOBAL_ACTIVE] => Y
[IPROPERTY_VALUES] => Array
(
[SECTION_META_TITLE] => Общество
[SECTION_META_KEYWORDS] => Новости
[SECTION_META_DESCRIPTION] =>
[SECTION_PAGE_TITLE] => Общество
[ELEMENT_META_TITLE] => Общество
[ELEMENT_META_KEYWORDS] => Новости
[ELEMENT_META_DESCRIPTION] => .
[ELEMENT_PAGE_TITLE] => Общество
)
)
)
)
[SECTION_URL] => /news/obshchestvo/
[META_TAGS] => Array
(
[TITLE] => Яго медаль “За адвагу”
[BROWSER_TITLE] => Яго медаль “За адвагу”
[KEYWORDS] => Общество
[DESCRIPTION] => На Дзень Рэспублікі асабліва пачэсна ўшаноўваюцца людзі, якія адваёўвалі незалежнасць нашай Радзімы на франтах Вялікай Айчыннай Менавіта ім – і самая вялікая даніна павагі нашай, і самая шчырая ўдзячнасць.
)
)
02.07.2013
Яго медаль “За адвагу”
На Дзень Рэспублікі асабліва пачэсна ўшаноўваюцца людзі, якія адваёўвалі незалежнасць нашай Радзімы на франтах Вялікай Айчыннай. Менавіта ім – і самая вялікая даніна павагі нашай, і самая шчырая ўдзячнасць. Удзельнікаў баёў, на жаль, з кожным годам усё менш, таму хочацца з кожным з іх пагутарыць яшчэ і яшчэ раз – пакуль ёсць такая магчымасць, пакуль можна пачуць расказ пра вайну ад непасрэдных удзельнікаў тых падзей. Ды і не толькі пра вайну, бо і пасляваеннае мірнае іх жыццё – таксама прыклад мужнасці і адданасці Радзіме.
Адзін з такіх ветэранаў – жыхар вёскі Ярмолічы Міхаіл Міхайлавіч Якімовіч. Цяпер яму ідзе ўжо 92-і год. Але не паддаецца старасці былы радавы 32-й дывізіі 80-га гвардзейскага стралковага палка ІІІ Беларускага фронту, удзельнік Усходне-Прускай аперацыі.
– Паранены вярнуўся мой чалавек з вайны, – кажа жонка Міхаіла Міхайлавіча. – Куля трапіла ў шыю і лячылі яго ў ваенным шпіталі. Надта цяжкія, расказваў, баі ішлі пад тым Кёнігсбергам. А быў жа на фронце не апошнім салдатам, і дахаты прыйшоў з медалём “За адвагу” на грудзях. Праўда, тады мы яшчэ не жанатыя былі, вяселле згулялі ў 49-м. І жывём у згодзе ды ў ладзе ўжо шэсцьдзесят чацвёрты год. І як муж, і як гаспадар мой Міхаіл Міхайлавіч гэткі харошы, што такога яшчэ пашукаць трэба. А які юбілей вяселля дзеці і ўнукі нам зладзілі! Прыехалі ўсе да аднаго, вельмі хораша віншавалі, стол адмысловы прыгатавалі.
– А і праўду кажаш, ёсць каму і зладзіць, і павіншаваць, – падтрымлівае Таісію Пятроўну муж. – У сына з дачкой чацвёра дзяцей, трое ўнукаў, падрастае нават праўнучак.
– Два гадкі пакуль маленькаму Назару, і для ўсіх нас ён такая ўжо радасць, такая пацеха, – тлумачыць Таісія Пятроўна.– Гэта ж шчасце якое: мы з Міхаілам Міхайлавічам ужо прапрабабуля і прапрадзядуля. Дзякаваць Богу, што з яго ласкі жывём доўга і бачым нашых дзетачак. Я маладзей за гаспадара, але таксама ўжо восемдзесят чацвёрты гадок ідзе, і гэта вам не жартачкі.
А Міхаіл Міхайлавіч кажа пра сваё – пра тое, чаго не можа выкінуць з памяці ніколі: “На фронце і падумаць, і ўявіць нават не мог, што такі доўгі век пражыву, на дзетак любавацца буду. Такое пекла было – не дай Бог. І пад Кёнігсбергам, і пад другім досыць вялікім горадам, Цынтэнам, баі ішлі надта ж жорсткія, многа нашых байцоў загінула. Я быў, як казала ўжо вам мая Пятроўна, паранены ў шыю. Дастала нямецкая куля пры чарговым наступленні. Мая франтавая прафесія – кулямётчык, а гэта значыць, заўсёды на перадавой. Абучалі нас там жа, у Прусах, і, вядома, на “хуткую руку”, таму вопыту набіраліся ўжо ў баях. Разлік пры кулямёце – чатыры салдаты, я быў першым нумарам. Перамяшчаліся мы звычайна ноччу, пад прыкрыццём цемры, і адразу ж на новым месцы акопваліся. А з шасці раніцы – артпадрыхтоўка: страляюць па ворагу з гармат і танкаў, бамбяць з самалётаў, затым пачынаецца наступленне. І тут ужо ніколі не ведаеш, ці застанешся ў жывых. Разам са мной, толькі ў суседняй роце, ваяваў наш ярмоліцкі мужчына Серафім Лукіч Кулісевіч. Ледзь не загінуў ён у час аднаго з наступленняў, але ўсё ж абыйшлося: ўрачы выратавалі, хоць і застаўся чалавек на ўсё жыццё інвалідам.
Ніколі не забуду, як кантузіла мяне. Было гэта пад Цынтэнам. Бралі адну з высотак з умацаваным дотам, адкуль фашысты стралялі бесперапынна. Паставілі задачу знішчыць гэтую агнявую кропку. На бронетранспарцёры нас ехала васьмёра, і мы ўжо стралялі з кулямёта па ўмацаванні ворага, як побач разарваўся артылерыйскі снарад. Бачыў: падаюць на зямлю байцы, якія сядзелі перада мною, а потым увогуле перастаў і чуць, і бачыць. Кантузіла не толькі мяне, некаторыя ж хлопцы загінулі, былі і параненыя.
– Ты раскажы, як дыверсантаў затрымаў, – падказвае мужу Таісія Пятроўна. – Ці не за гэта табе і медаль “За адвагу” далі?
– Чаму гэта я затрымаў? – пярэчыць жонцы Міхаіл Міхайлавіч.– Не адзін жа я там быў, з іншымі байцамі. А затрымаць то затрымалі, вядома. Самі сабе потым не верылі, як змікіцілі, што гэта фашысцкія дыверсанты. На Балтыйскім узбярэжжы тое было. Немец хацеў свой дэсант тут высадзіць. Бачым, трое чырвонаармейцаў ідуць: старшы лейтэнант, старшы сержант і сержант. Але нешта ў іх паводзінах нам здалося падазроным, не маглі нават растлумачыць сабе, што ж іменна. Можа, празмерная насцярожанасць іх, напружанне ў рухах, поглядах. Хто такія, пацікавіліся. Тыя адрэагавалі імгненна, і не паздаровілася б нам, калі б замарудзілі хоць хвіліну… А медалём сваім ганаруся.
Міхаіл Міхайлавіч з горыччу кажа, што на вайну з іх Ярмолічаў пайшло ці не паўсотні хлопцаў і мужчын, і амаль палова іх не вярнулася, загінулі на прускай зямлі.
– Пра мяне ж, як пра ветэрана, не забываюць ні ў гаспадарцы нашым, ні ў сельсавеце, ні ў раёне, – падагульняе нашу з ім гутарку. – Пазалетась прыязджалі павіншаваць з 90-годдзем з Бераставіцы, з ветэранскай арганізацыі. На Дзень Перамогі і другія дзяржаўныя святы я таксама ў пашане. Старшыня сельсавета Людміла Фядотава на 9 Мая абавязкова спытае: “Можа Вам, Міхаіл Міхайлавіч, ужо цяжкавата дайсці да помніка? Дык сядайце ў машыну, падвязу.”
– І ці ж не сядаў? – ўсміхаецца Таісія Пятроўна. – Сядаў. Хаця мог яшчэ і сам датэпаць. Касу вунь паклеплеш і так траву на падворку выкасіш, што і сынава электракаса не дакажа.
– А чаму ж не выкашу? Магу яшчэ трохі памагчы дзецям, то і памагаю, – парыруе Міхаіл Міхайлавіч.– Бо як жа рукам без работы, калі яны ўсё жыццё рупіліся? Ты на ферме колькі гадоў кароў даіла? Можа з дваццаць. А я іх пасвіў, кармы падвозіў, не адказваўся ні ад якой другой работы. Дзяцей вунь удваіх паднялі. Цяпер бы жыць ды жыць: пенсію прывязуць ды ў рукі пададуць, і купіць за яе можна ўсё, што толькі душа пажадае. Шкада, што старыя мы ўжо з табою, Пятроўна. Але на сваіх нагах яшчэ, то і добра. Няхай дзеці, унукі-праўнукі і прапраўнукі нашы цешацца з жыцця. Галоўнае, каб яны ніколі не зведалі, што такое вайна.
Марыя Драпеза
